Δημήτρης Μαύρος

Γιατί γράφω με στίχους άλλων

Χορός κυκλωπικός η ανάσα του ασφόδελου.

Μ. Αθανασίου

Χορός:               Γυναῖκα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτρωτον, ἥ μάλα πολλά

πλάγχθη. ἐπεί Τροίης ἱερόν πτολίεθρον ἔπερσε·

ζητώ την αυτοβιογραφία σου, καταλαβαίνεις;

Χάρισέ μου αυτό το χορό.

κυκλωπικός:      Ειδάλλως και τώρα αν θέλω

                          καρφώνω το μάτι μου να μου ξεφύγω

                          Κανείς προς κανέναν

η:                       ή

ανάσα:               μπάσταρδη άνασσα, στίχους θα συλ-

                                                                                     λέγω

                          χιλιάδων ετών για χάρη σου

                                                       για πάντα;

του[mor]:          καρκίνωμα είσαι

                          κι εντείνεις την αγάπη ανάγκη

ασφόδελου:        mors mor|tis mertis mer μροτός μόρσιμον ἦμαρ

                          Βλέπεις όπως και να ‘χει μια ρίζα θανάτου

                          ανθοί του τ’ ασφοδέλια

                          και στέλεχος

                          Εσύ.

Αντώνης Γκρίτσης

Ο ήλιος καίει

παραλύ- ass το ανάγνωσμα - 

ένα ακόμα καμμένο ατοποιηματοπρότζεκτ

"H ανηψιά μου κι εγώ, κύριε, είμαστε - πώς το λέτε εσείς εδω; - very very χολοσκασμένες" 

- Γεωργία Βασιλειάδου, Η θεία απ' το Σικάγο

Κανείς δεν καταλαβαίνει την αμφιθυμία, την απέραντη λύπη και την απεγνωσμένη χαρά που προκαλεί σε μας τους υπαρξιακούς το καλοκαίρι.

Σε βλέπουνε ντυμένο με τα ρούχα φαρδύ πλατύ στη σεζ λονγκ

και λένε: «μα επιτέλους πέτα ένα μαγιό και βούτα.

Τι περιμένεις;»

(Σκηνική οδηγία: ακούγεται κουδούνισμα τηλεφώνου - εισέρχεται απ το πουθενά ένας ναυαγοσώστης, γυμνόστηθος, με 6 pack και κόκκινο σορτσάκι ή αναδύεται από τη θάλασσα ένας βατραχάνθρωπος με παραλλαγή, κρατώντας σε επάργυρο δίσκο ένα τηλέφωνο σε σχήμα cock tale. Αναδύομαι απ' την πόζα της αφασικής σκέψης μου κι από ένα τηγανισμένο λουκουμά στον οποίο έχω πέσει με τα μούτρα. Ο λουκουμάς πέφτει στην άμμο. Τραγανή κινούμενη ζάχαρη.

Σηκώνω το τηλ. Ακούω κάτι. Το κατεβάζω. Ξεροκαταπίνω το σβησμένο σάλιο μου. Μονορούφι.)

Μια μέρα τελειώνουν τα πράγματα
σε παίρνει τηλέφωνο η μαμά και σου λέει
"Πέθανε αυτός κι εκεινη"
Εσύ δεν ξέρεις πού να σταθείς:
στο παρελθόν που απεμπλέκεσαι
είτε στο μέλλον που αβεβαιώνεις;

Θάνατος χωρίς καλοκαίρι δεν δίδεται

Πώς το πες, να δεις;

Θα φορεθούν πολύ τα κόκκινα σορτσάκια πάνω απ' το γόνατο

Φέρος - ε, μπαρντόν φέτος.

Κατερίνα Καπουλέα

Σύνεση

"Ήταν πολύ σωστός άνθρωπος

και δυστυχισμένος χαρακτήρας"

Ηλέκτρα Λαζάρ

Πολλές δουλειές

είναι η αγάπη.

Κι ο στρόβιλος

που πίσω στήθηκε

να περπατήσει.

Παραμιλώντας βρέθηκε

πάλι στο δίκιο.

Είναι ωραία η από κει

Πλευρά;

Στο επιτύμβιο

-δίχως άλλο-

θα αναγνωρίσουν

την ορθότητα

των πράξεων.

Τη δυστυχία όμως

έκθετο λείψανο        

σεμνά θα τη φιλούνε

ξένα χείλη.

Ηλέκτρα Λαζάρ

ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΑ

Κι εμένα ποιος με έβγαλε απ'το δωμάτιο μου;

~ Χ. Παπαντωνίου 

Στον Π.Κ. 


Δεν ήταν τίποτε παραπάνω από κουτσομπολιό

Τον σύρανε     λέγανε
του σπάσανε τοίχους     που βρίσκονταν
χιλιάδες εικόνες     στη μνήμη του
ψαλτήρια    πετάξανε
πεσμένες αγριόκαλτσες στα νύχια του
τα ζεύγη τα πόδια     σκληρίτες του
σταυρός αναμμένος πριόνιζε         τις νύχτες
στο άδειο δωμάτιο
τα ρούχα στη σκόνη 60 βαθμών
κουβέρτες απάτητες άνυδρες
Όλοι συμπόνεσαν      κανένας
δεν έβαλε στο ράμφος το δάχτυλο
μονάχα κοιτούσαν τα άνευρα γάγγλια
αθώοι φωνάζοντας    μη παύοντας
κλειδιά στα κλειδιά να στραβώνουν
σαν πείραμα       του άνοιγαν
έκλειναν τα δόντια του
προς ύφανση μίας βαπτίσεως     κι ενός
χαμόγελου
ο μικρός ανθρωπάκος  δεν άντεξε
τσίριζαν  τσίριζαν     σώπαιναν
σαν αγιοπώληδες σε ανεμόσκαλα

Δανάη Μαργαρώνη

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ


Κοιτάζω τα του οίκου μου
και να
δεν σας είδα που ήρθατε.
Περάστε, μην στέκεστε.
Καρφώστε παρακαλώ τ'αυτιά σας
στις κολώνες
να τρυπήσουν τα βάσανά μου
τα μυαλά σας.
Να σας τρατάρω φρέσκο ασβέστη;
Τα βράδια δεν κοιμάμαι. Ξύνω τους τοίχους.
Όμορφοι είστε. 
Επιδεικτικά σας φτύνω
υποκριτές
παλιοευτυχισμένοι,
είπε
ο εγωπαθής εγωερωτευμένος.
Μπουκώστε κι αυτές τις ξεχεριασμένες κούκλες.
Φεύγω ρε.
Ε π α ν ά σ τ α ση  ούρλιαξε.
Κι ο κόσμος
δεν άλλαξε μια στάλα



Στίχος δανεικός: "Κοιτάζω τα του οίκου μου -υποκριτές- κι επιδεικτικά σας φτύνω" είπε ο εγωπαθής.. και ο κόσμος δεν άλλαξε μια στάλα!

Αντωνία Μαγκανιώτη

Φραντζέσκα Άβερμπαχ

Σκοτώνοντας μια σκέψη σε βαθμό ποιήματος (στίχος: Δημήτρης Μαύρος)

Σε άκουσα,
βγήκα τραυματισμένη 
απ' το άσπρο μου δωμάτιο,
φυσούσε
μου φίλησες τις πέτρες
που είχα αφήσει στο λαιμό.
Κοιτούσα
την ερημιά στο δρόμο.
Και ουρλιάζανε τ΄αηδόνια,
γ' αυτό πιστεύω πως σε άφηνα:
για να μάθεις το καλύτερο.
Είπα
θα φύγω νωρίς τ' απόγευμα
να μη κουράζονται τα χέρια
και η αναπνοή σου
αλλά στον εαυτό μου
βλέπω φάντασμα.
Μου φέρνες
-τί νύχτα ήταν στ' αλήθεια-
καινούργια λόγια,
κι εκεί που κοιμόσουν
ως συνήθως κοντά στην απουσία
έφυγα,
γ' αυτό πιστεύω πως σε άφηνα:
για να μάθεις το καλύτερο.

Μαρουσώ Αθανασίου

Καλοκαιρινό πέρυσι

"Αστράφτει γύρω

μια αιχμηρή λευκότητα."

Κατερίνα Καπουλέα

το λευκό φωτίζει
φωτίζει λέει
λέει ανοίγει τα μάτια
μάτια ελλειπτικά
ελλειπτικά χαμόγελα
χαμόγελα ανάποδα
ανάποδα η κλεψύδρα σήμερα
σήμερα είναι πάντα
πάντα ήταν χθες
χθες τη νύχτα
τη νύχτα είδα
είδα ν' ανθίζει το γιασεμί
το γιασεμί το λευκό
το λευκό φωτίζει
φωτίζει είπε
είπε πέθανε
πέθανε
πέθανε

Σωτηρία Κρητικοπούλου

Γράμμα στον πατέρα

-Είμαι κι εγώ ένα παιδί σου

χωρώ ακόμα στην παλάμη σου

βυζαίνω τον αντίχειρά σου

και γδέρνω τα μάγουλά μου

με τα νύχια μου τη νύχτα

σε ντύνω με τα μύχια μου

σε γδύνω

σε βαφτίζω μητέρα

σε μαστιγώνω με τη γλώσσα

το κεφάλι σου περιφέρω σε πινάκιο-

Ακόμα τις νύχτες, πατέρα,

στα όνειρά μου κατουριέμαι

και από φόβο ακόμα περπατάω[1]

παραπαίω, μπουσουλάω

γίνομαι μωρό στα χέρια σου εγώ-

παρ’ ολίγον σαράντα χρονών άνθρωπος .

---

[1] Οι στίχοι με τα έντονα και πλάγια γράμματα ανήκουν στον Αντώνη Γκρίτση.