Γρηγόρης Παγανίτσας & Χρήστος Μαρτίνης

KATAKTA THN HTTA

αν με φοβίζει κάτι

είναι πως το σώμα μου

θα με πεθάνει

πάει καιρός που δεν το φρόντισα

πίνω καπνιζω

ακόμη και τώρα 

το σώμα μου

καραδοκεί

μέσα στους στίχους

σαν τον εχθρό στα χαρακώματα

ιδρώνω

πετώ στο πάτωμα το δέρμα

και φοβάμαι

αύριο πάλι θα ξυπνώ

σ' αυτό που δε χωράω

αυτό το σώμα

μια κατηφόρα σε τοίχο

με πάει άλλες φορές γελώντας

άλλες κλαίγοντας

άλλες γυμνός μπροστά σ’ενα καθρέφτη

χωρίς φρένα

μια κάθοδος

κι ύστερα κοιτώ τι σχήματα

το αίμα μου θα πάρει

ποια διαδρομή θα βρει

μακριά από μένα

μακριά

που θα γλιστρήσουν οι λέξεις

σε ποιές σελίδες

χωρίς να αλλοιώνεται

το μόνιμο μου θέμα

να υπάρχω απελπιστικά

κι όλα αυτά τα αγάλματα

σώματα

που τόλμησαν ν’αγγίξουν το φεγγάρι

και πέτρωσαν

δεν αντέχει το αίμα μας

τον θάνατο

δεν αντέχει το σώμα μας

την ακινησία

και η κίνηση μας φέρνει

κοντύτερα στο τέλος

και είναι φορές αλίμονο

τα νεαρά μάτια

που χαρίζουν τόση ομορφιά

σε αυτό το τέλος

στρώνουν ουρανό στο χώμα

κι επάνω του

ξαπλώνουν να ονειρευτούν

το σώμα να λιώνει

την ανάσα πνιχτή

καμπάνα στον αέρα.

Αυτό είναι άλλωστε

μια πρώτη κατάκτηση

ν' αυθαδιάζει κανείς στη σάρκα

ν’ αυθαδιάζει κανείς στην σάρκα

είναι και η πρώτη ήττα

το πρωτο άλμα στο κενό

χωρίς το σώμα για σκοινί

έτσι επανερχόμαστε στην κάθοδο

γελάω

στο θάνατο δεν μας ακολουθεί ποτέ

αυτό το σώμα

μας ξεγέλασε

Χρήστος Μαρτίνης

-ΣΚΑΣΕ

Μυρσίνη κι άγριο κρίταμο κι επίκτητες εικόνες

ανέμελη σαν θάλασσα και σαν καρδιά απούσα

λιρέτα πεντοδόλλαρο σημερινό συντρίμμι

κόρη του ήλιου δράκοντα και λάμια και αστρίτη

άνοιξε μια παρένθεση στα ένδοξα παιδιά σου

και Τάφου στο καφασωτό απ'το δωμάτιο μου

αλλού θα 'χω τη πλάτη μου το βλέμμα μου στα ράφια 

κι ένα σταφύλι ώριμο απά στο προσκεφάλι.

Χρήστος Μαρτίνης

1.

Σβήστηκαν τα σημάδια μας στο χώμα

κι ό,τι απέμεινε

μια σαπισμένη φλούδα δέντρου

στο φυτρωμένο μονοπάτι

πόσοι θυμούνται τις καρδιές μας

τώρα που νύχτωσαν τα μάτια

κι ο ήλιος πια δεν περισσεύει

3.

βγήκα να ζητιανέψω λίγο συρματόπλεγμα

μα δεν περίσσευε καθόλου

για φυλακές δίναν μόνο βελόνες και κλωστές

κι ένα θολό παιδί κρατούσε τα κλειδιά

Χρήστος Μαρτίνης

ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΝΕΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Δυο λέξεις ερωτοτροπούν.

Νωχελικά μετατοπίζεται προς την τελεία μια λέξη.

Μια λέξη σπρώχνει το κόμμα με το ιώτα της

και κατεβαίνουν αγκαζέ στο παρακάτω στίχο.

Παίζουν δυο λέξεις,

σπρώχνονται μέσα στην ίδια πρόταση

η μία – η νεότερη- πέφτει απ' το περιθώριο

και παρασέρνει άλλες δυο και χάνονται όπως οι εκδοχές.

Μια μαύρη λέξη καταρέει απ' το βάρος της

κι όλες οι λέξεις στροβιλίζονται

ατμίζονται σαν πρωινά αστέρια

για να φανεί ο ποιητής

νεότατος

κρατώντας μόνο λέξεις.

Χρήστος Μαρτίνης

Γράφω 55574644

γράφωγιατίγράφ γράφω προσπαθώ να γράψω γιατί γράφω

πίσω κάνε πίσω

άσε με

γράφω γιατί τώρα γλάστρα

γράφωγιατιγράφω έγραφαθα

θα γράψω θα γράψω

γράφω γιατί εικόνες

γραφω γιατί διαβάζω

γράφω είπα γιατί δε πιστεύω ότι γράφω

πίσω είπα περίμενε

γράφω γιατί χρώμα

γράφω γιατί ξεβάφει το ταβάνι

γράφω γιατί ήλιος

γράφω γιατί γράφω

γράφω γιατί η εφαπτόμενη γωνία της υποτείνουσας αναιρεί το σύνορο του μηδενός και εν συνεχεία εμπεριέχεται στην αστυνόμευση του τοπίου

γράφω ρε

πίσω κάνε πίσω άσε με άσε το γιακά γράφω

δε γράφω όχι γράφω

τα περιθώρια στενεύουνε κι οι περισσότεροι εκλιπαρούν για συγνώμη και καιν τα γραπτά τους

γράφω γιατί τα γραπτά μου καίγονται

γράφω κι απέναντι η ηχώ απαντάει γράφω και πάλι η ηχώ γράφω

γράφω γιατί δεν υπάρχει αλήθεια και πίστη στη μία πλευρά της σελήνης και όσοι πιστεύον πως φτάνει το πράγμα στο τέλμα ας πουν εςοές

γράφω γιατί τρέχω και βρίσκω στο τέρμα του δρόμου το λάδι την πάλη και όση μανία στριμώχνει το χώρο να βγάλει ουσία και πάρε το κράτος στο λάθος στην νύστα στα πάντα στο χώμα στη ρόδα στη πύλη διασχίζω κρυφές παραστάσεις με δυο συλλαβές

γράφω