Γρηγόρης Παγανίτσας

"Τριλογία: Το λιβάδι που δακρύζει"

Θόδωρου Αγγελόπουλου

ΔΑΚΡΥΖΕΙ

ποιό νήμα να βρω

να ενώσω τις ζωές που αποτυχαίνουν;

ποιό νήμα ανεξάντλητο;

ίσα για πείσμα ν΄αρνηθώ

πως ό,τι αρχίζει η θάλασσα

τα δάκρυα τ' ολοκληρώνουν

Δημήτρης Μαύρος

3.1417

I

To touch my person to some one else’s

Is about as mush as I can stand

W.W.

Πώς προφέρεται μια νύχτα στην βροχή

Πώς να προφέρω

Πώς την βροχή

Αν όχι βρυχώμενος φως;

(άλλωστε

        what is less or more than a touch)

Δεν είναι λίγο-πολύ μια ανάσταση

στη δροσιά

της αυγής

η συντριμμένη σάρκα μας;

Αγχίθεοι.

ΙΙ

Πώς προσφέρεται ένα κβάντο παρηγοριάς

Πώς να προσφέρω

Πώς την παρηγοριά

Αν όχι με μία ηχώ του φωτός;

(εξάλλου

        υστερεί ή περισσεύει ο έρωτας)

Είμαστε λίγο-πολύ μια απόσταση

στην έρημο

της μνήμης

Δυο βραχνές φωνές στην άμμο.

Αλλόγλωσσες.

Σωτηρία Κρητικοπούλου

Twice born|directed by Sergio Castellitto

  
Το σώμα θυμάται

Η πόλη έφεγγε κόκκινη από άκρη σε άκρη

το αίμα έρρεε καθαρό στο λασπωμένο χώμα-

Ζωντανοί- παλιοί μας φίλοι θάφτηκαν

να μην ακουστεί η αλήθεια

και εκείνη έγινε αντίλαλος.

Κανείς πια δεν ανησυχεί.

Η κοιλιά μου χώρεσε έναν πόλεμο.

Αφρούρητη- με λεηλάτησαν.

Μου κούρσεψαν ό,τι δεν θα γινόταν ποτέ δικό μου.

Η λήθη μάς σώζει από την τρέλα, λένε. 

Το σώμα όμως πάντα θυμάται. 

Μαρουσώ Αθανασίου

Της Ηχούς

ανακατεύω τη στάχτη

βρίσκω το κάρβουνο

το βαφτίζω διαμάντι

και τρέχω