Σειρά μου να παίξω | Μαρουσώ Αθανασίου

Ted Hughes - Το Ουρλιαχτό των Λύκων

Δεν έχει τόπο.

 

Τι ξεθάβουν και τραβάνε με τα μακριά λουριά του ήχου τους

 

Που σκορπίζονται στον σιωπηρό άνεμο;

 

Έπειτα το κλάμα ενός μωρού, στο δάσος των λιμοκτόνων σιωπών,

Φέρνει τους λύκους τρέχοντας.

Το κούρδισμα ενός βιολιού, στο δάσος το ευαίσθητο σαν το αυτί της γλαύκας,

Φέρνει τους λύκους τρέχοντας – φέρνει τις ατσάλινες παγίδες που κλαγγάζουν και σαλιάζουν,

Το ατσάλι ντύθηκε τη γούνα για να μην σπάσει στο κρύο,

Τα μάτια ποτέ δεν έμαθαν πώς κατέληξαν

Να πρέπει να ζουν έτσι

 

Να πρέπει να ζουν

 

Η αθωότητα έρπει στα μέταλλα.

 

Ο άνεμος σαρώνει κι ο λύκος ριγά σκυφτός.

Ουρλιάζει από αγωνία ή χαρά, ποιος ξέρει.

 

Η γη είναι κάτω απ’ τη γλώσσα του,

Το νεκρό βάρος της σκοτεινιάς προσπαθεί να δει μέσα απ’ τα μάτια του.

Ο λύκος ζει για τη γη.

Αλλά ο λύκος είναι μικρός, καταλαβαίνει λίγα.

 

Πηγαίνει δώθε κείθε, κυνηγάει την ουρά του και κλαψουρίζει φριχτά.

 

Πρέπει να ταΐσει τη γούνα του.

 

Η νύχτα χιονίζει αστέρια και η γη τριζοβολά.

(Μτφ. Μαρουσώ Αθανασίου)

Σειρά μου να παίξω | Μαρουσώ Αθανασίου

ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΑΠΟ ΣΚΟΤΑΔΙ;

Πάνε χρόνια που μεγάλωσα, ούτε θυμάμαι πόσα. Τώρα μπορώ με δυσκολία να περπατάω στο δρόμο και με ευκολία να φτύνω φλέματα δίπλα μου χωρίς να με νοιάζει ποιος βλέπει και ποιος όχι. Το ίδιο και με τις μύξες. Με τους εμετούς δεν είναι το ίδιο, γιατί δεν κάνω πια εμετούς. Ό,τι ήταν να βγάλω το έβγαλα, τώρα μόνο βάζω. Βάζω γάντια για το κρύο από το φθινόπωρο και μπότες πριν αρχίσουν οι βροχές. Η πρόληψη είναι η μεγίστη των αρετών. Τώρα δεν υπάρχει ανάγκη να αρρωσταίνω. Δεν έχω από κάποιον να κρυφτώ, ούτε λόγους για να μη σηκώνομαι από το κρεβάτι. Γι’ αυτό ξυπνάω πριν βγει ο ήλιος, ντύνομαι ζεστά, χειμώνα καλοκαίρι, και περιφέρομαι στους δρόμους. Ο δρόμος είναι προέκταση του σπιτιού μου, η αυλή μου σα να λέμε. Τα παγκάκια είναι προέκταση του σαλονιού μου, μαζί με τα πεζούλια, αλλά από κει δυσκολεύομαι να σηκωθώ και δεν τα προτιμάω. Κι εσύ που περνάς από δίπλα μου, τι νομίζεις πως είσαι; Φιλοξενούμενος είσαι. Γι’ αυτό καμιά φορά, όταν έχω τίποτα στις τσέπες μου, απλώνω το χέρι μου και σου προσφέρω. Χαρτιά περιτυλίγματος, κορδέλες, πέτρες που μάζεψα και φύλλα, κι αν είσαι τυχερός, φτερά από βιαστικά πουλιά. Αυτό σπανίζει κι έχει τη σημασία του. Είναι χαρά μεγάλη να φεύγουν οι φιλοξενούμενοί σου πετώντας.

Σειρά μου να παίξω | Μαρουσώ Αθανασίου

ΛΕΣΒΟΣ

εδώ σκέφτηκα

σ’ ετούτη τη θάλασσα

που βάφτισε τον άνθρωπο κτήνος

πως έτσι μού ΄λαχε

σαν νεκρό χελιδόνι στον δρόμο

τέτοια τύχη δεν την κλωτσάς