Αντώνης Γκρίτσης

Παραλλαγή

Μεγαλώνουμε στο ίδιο περιγυάλι, 
διαπιστώνουμε ξανά μανά 
το ίδιο λάθος κρυμμένο
τρόπος όμως δε γίνεται 
ν' αλλάξουμε ζωή

Φραντζέσκα Άβερμπαχ

Για τον Σ.Μ.

Νύχτωσε και είμαι ακόμα ένα θηρίο
δεν επινοώ όλα αυτά τα πράγματα,
λιπόθυμη και ενώ όλοι κοιμούνται στον ουρανό
χαροπαλεύω με τις αισθήσεις

Σήμερα είμαι απούσα από κάθε σας πληγή
διότι άλλα περισσεύματα δεν έχω.

Ένας άντρας βρήκε καταφύγιο τη βροχή
και είμαι αρκετά μικρή για να κουνήσω τα χέρια μου
νωχελικά.

Αποκοιμιέμαι δίχως να έχω προλάβει
να δοκιμάσω την απουσία σας

Προσπαθώντας να δω τα πράγματα αλλιώς
ανέβηκα ψηλά
κρεμασμένη απ' το άσπρο του θανάτου σας

Ο άνδρας δε προτιμάει τις νύχτες
πίνει πολύ οινόπνευμα
λησμονώντας μια άνοιξη.

Κι εγώ αισθάνομαι
αν μη τί άλλο
μια αδικία μες στα σωθικά μου

Δανάη Μαργαρώνη

                                     


                                                                                       Για την Μ.Χ

στίχος

είσαι
που τέμνει

τους εραστές

εκεί που γεννιέται το ψέμα

και πνίγεται

σε μια κουταλιά

δέρμα

θάλασσα

άβυσσο

Σωτηρία Κρητικοπούλου

Λευκή νύχτα

Στις ποιήτριες Α.Α. και Μ.Π.

Ντυμένη στα λευκά

τα χέρια μου βουτάω

στη μελάνη 
και βάφω τα μαλλιά

το πρόσωπο

τα στήθη μου

να μείνω πάντα νέα.

Ηλέκτρα Λαζάρ

ΚΥΝΗΓΙ

Μαμά νομίζω ο Γολιάθ κινείται

~ Castle in the Sky

Α λόγιστα                 α λόγιστα  α   

λόγιστα       α 

                 λόγιστα   α  λόγιστα    α 

                                       λόγιστα  α 

      λόγιστα      α   λόγιστα        

α λόγιστα α

      λόγιστα     α  

                   λόγιστα    α    

   λόγιστα α

                                                        λόγιστα 

α  λόγιστα α          λόγιστα  

                                             α λόγιστα 

α 

λόγιστα     α         λόγιστα     α

λόγιστα                                  α      λόγιστα 

α

                              λόγιστα 

α               λόγιστα  α

λόγιστα    α

λόγιστα   α    λόγιστα 

α

  λόγιστα

Κι έπειτα

πάντα με περιμένει ο θάνατος

Εσύ

μήπως ξέρεις να μου πεις

γιατί θα αυτοκτονούμε 

Γρηγόρης Παγανίτσας

Εναντιώνομαι στη φύση

στην Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Πρώτα προσκυνητής

ύστερα εσταυρωμένος.

Εναντιώνομαι στη φύση

κι εγώ με τη σειρά μου.

Χωρίς ακόμη να το ζητήσει

στερεώνω τον σταυρό

μόνος

ανεβαίνω

και λίγο λίγο στα χείλη

έρχεται με ξεδιψά

η μυστική σου λέξη

που απ' τα μάτια μου κυλά

κι όλα τα παρασύρει.

Μαρουσώ Αθανασίου

ΜΟΥ 'ΠΕΣ ΨΕΜΑΤΑ

οι δρόμοι σου ψάχνουν μανίκι
να σκουπίσουν τη μύξα τους
τα δέντρα σου ζητιανεύουν
μουχλιασμένο νερό
και χώμα απ' τα νεκροταφεία
ο ουρανός σου φέρνει γλάρους
στο κέντρο της πόλης

η θάλασσά σου είναι έρχεται-
τώρα
επιτέλους θα σε πνίξει

Δημήτρης Μαύρος

Γενεαλογία: καταγραφή ενός μύωπα

Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα

Γ.Σ.

Κι εν τέλει οφείλω σε ποιον;

Στο νομπελίστα του ’48,

στη μάνα του, στον fabbro.

Σε όσους έπεσαν

προσθέτοντας στα σύμβολά μας.

Όχι.

Στη γεωμετρία της πρώτης πυραμίδας,

Το τέρμα της όρασής μου.