Σωτηρία Κρητικοπούλου & Χριστίνα Παπαντωνίου

                                    Salvador Dali, Anthropomorphic Chest of Drawers (1936)

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Δεν φοβάμαι το θάνατο
τη φθορά φοβάμαι
και βλέπω κάθε βράδυ
το ίδιο όνειρο-
Με λινό κουστούμι
και γραβάτα στο
λαιμό, χαλαρά δεμένη,

στις ράγες των τρένων
ανήσυχα βαδίζω.

-Η  φυγή είναι η πιο εθιστική επιλογή.-

Το πρώτο βράδυ τ' αριστερό μου πόδι 

με κυνηγάει
Το δεύτερο βράδυ η κοιλιά μου
σχηματίζει  το πρόσωπό σου
διαλυμένο
το λαίμαργο σου στόμα
ανοιγοκλείνει απειλητικά.
Το τρίτο βράδυ
πεθαίνεις  μαζί μου.

Ανασταίνομαι τρεις φορές.
Τ' αριστερό μου πόδι αναπηδά πέρα
κρατά το ίσο
και ανασταίνομαι
ξανά και ξανά.
Απ' τα μεγάφωνα

ακούω τη φωνή μου
στο σταθμό των τρένων
κρεμιέμαι απ' τη σφυρίχτρα του σταθμάρχη
και ταλαντεύομαι.

Χριστίνα Παπαντωνίου

Λωρίδες Γάζας

Μες το μυαλό μου κάθεται μια μπλε μούμια

όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, δεν βολεύεται σε εύκολες παρηχήσεις

Αν και 

Χωράει σα σελιδοδείκτης ανάμεσα στα δυο ημισφάιρια

κι όταν κουνιέται κυλάει γαλάζια άμμος μέσα στο λαιμό μου

Ίσως γι αυτό να ξεροκαταπίνω

σα μονολογώ

45 χρόνια είναι μόνο νεκρός

σχεδόν συνομήλικοι

σε λίγα χρόνια

Tώρα κοιταζόμαστε μόνο μέσα από καθρέφτες

το μόνο που περνάει από το δικό μου το μυαλό

είναι τι χρώμα είμαι εγώ στα κενά του μάτια.

Χριστίνα Παπαντωνίου

Γράφω γιατί Γεννήθηκα γριά και θα πεθάνω νέα Με τα πινελα εχθρούς Τους αριθμούς για λογαριασμούς Κι οι λέξεις πια, Τόσο απαιτητικές κι ανωριμες Στριμωχνονται Να μπουν Μάτια Αυτιά Δάχτυλα Crown chakra Γράφω για να μη βγουν από τη μύτη σαν εμετος Γράφω γιατί βαριέμαι να εξηγώ