Ηλέκτρα Λαζάρ & Δανάη Μαργαρώνη

ΕΠΑΡΧΊΑ

Η αριθμητική του μόνου Κομμάτια στο χώμα μετρά 

Κι η μονιμότητα μ’ένα μονό σύρμα κρέμεται

κατάμουτρα στο χαμένο σώμα   Ο

απόδημος τις ημέρες τρόμου

απομνημονεύει σ’άνεμο

κρεμασμένος

πολέμους

λυγίζει

σε διαστολή

πυξίδες και ορίζοντες

νιόφερτος στις κουφές ώρες

καταπρόσωπος στο  κουτί του

ο  χρόνος πέφτει και ξαναφυτρώνει

ένα σε ένα υψώνεται και τρώει τις ρίζες του

 

Δανάη Μαργαρώνη

                                     


                                                                                       Για την Μ.Χ

στίχος

είσαι
που τέμνει

τους εραστές

εκεί που γεννιέται το ψέμα

και πνίγεται

σε μια κουταλιά

δέρμα

θάλασσα

άβυσσο

Δανάη Μαργαρώνη

Με τόσο μπαμπάκι που αναπνέετε

θα χιονίσει σίγουρα μέσα σας

Γεννιέται μες τις πλαστικές σακούλες

και  πέφτει θυμωμένο

κράκ

κάνει το κεφάλι του

στο τσιμέντο

ουρλιάζει

και χτυπά τη γη

με όλα του τα άκρα

ακόμα και με τη μύτη

ν' ακούσει 

η σκασμένη η μάνα

να ξε-αγιοποιηθεί

και να τσακιστεί να

φέρει

το μεγάλο το αμάξι

το θεόρατο.

Θα κλαίω είπε

μέχρι

Κ Ρ Α Κ

να σπάσεις.

Δανάη Μαργαρώνη

Αίγινα

Στην ταράτσα απλώνει μπουγάδα η γιαγιά

τα ρούχα των ναυτικών της.

Τα βγάζει απ'τα μπαούλα 

τα τρίβει στην σκάφη 

και τ' αραδιάζει να λιαστούν 

λίγο πέρα απ' τη θάλασσα.

Ύστερα, ξεκουράζεται στο πεζούλι

και μ' ένα φλιτζάνι καφέ 

περιμένει

σαν έρθουν οι νεκροί της

πριν μπουν στο δωμάτιο

να φορέσουν τα καθαρά τους ρούχα.

Μη μου λερώσουν 

με τ' αλάτια τους.

Δανάη Μαργαρώνη

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ


Κοιτάζω τα του οίκου μου
και να
δεν σας είδα που ήρθατε.
Περάστε, μην στέκεστε.
Καρφώστε παρακαλώ τ'αυτιά σας
στις κολώνες
να τρυπήσουν τα βάσανά μου
τα μυαλά σας.
Να σας τρατάρω φρέσκο ασβέστη;
Τα βράδια δεν κοιμάμαι. Ξύνω τους τοίχους.
Όμορφοι είστε. 
Επιδεικτικά σας φτύνω
υποκριτές
παλιοευτυχισμένοι,
είπε
ο εγωπαθής εγωερωτευμένος.
Μπουκώστε κι αυτές τις ξεχεριασμένες κούκλες.
Φεύγω ρε.
Ε π α ν ά σ τ α ση  ούρλιαξε.
Κι ο κόσμος
δεν άλλαξε μια στάλα



Στίχος δανεικός: "Κοιτάζω τα του οίκου μου -υποκριτές- κι επιδεικτικά σας φτύνω" είπε ο εγωπαθής.. και ο κόσμος δεν άλλαξε μια στάλα!

Αντωνία Μαγκανιώτη

Δανάη Μαργαρώνη

Ι

Ατάραχη συστήνεσαι

και φέρεις, έτσι, την ομορφιά σου.

Αδιάφορη για τους καθρέφτες τυράννους

που μασούν και φτύνουν είδωλα.

Στα τείχη σου μέσα

βράζει μια θάλασσα

μαύρη και πηχτή.

Την θυμώνεις

κι ύστερα την ταξιδεύεις.

ΙΙ

Όμορφο, νευρένιο πλάσμα.

Τα βλέμματά μας έφτυνες στα πόδια μας.

Πόσο στωικά τα μαζεύαμε, τόσο καιρό

μέσα σε κουτιά.

Πόσο αχόρταγα τα θήλασες

μεμιάς σαν τα αγάπησες.

Ο φόβος έγραψε σε όστρακο το όνομά σου

και σε εξόρισε στης θάλασσας το στήθος.