Σωτηρία Κρητικοπούλου

 

Στο Παρίσι για να σε ξεχάσω ήρθα─Maria Luisa Spaziani

Στο Παρίσι για να σε ξεχάσω ήρθα
εσύ όμως κάθε μου έκταση κατακλύζεις επίμονα.

Στο γείσο της Παναγίας των Παρισίων είσαι η απαίσια χίμαιρα,
ο άγγελος είσαι που αήττητος χαμογελάει.

Ας κάνουμε μια συμφωνία όπως ο χωρικός και ο διάβολος:
Άφησέ με την ημέρα να ρεμβάζω, να διαβάζω,
το χρόνο να ξοδεύω, να ξεδίνω, να σε ξορκίζω.
Οι νύχτες και τα όνειρα –σύμφωνοι– δικά σου.

Σωτηρία Κρητικοπούλου

Twice born|directed by Sergio Castellitto

  
Το σώμα θυμάται

Η πόλη έφεγγε κόκκινη από άκρη σε άκρη

το αίμα έρρεε καθαρό στο λασπωμένο χώμα-

Ζωντανοί- παλιοί μας φίλοι θάφτηκαν

να μην ακουστεί η αλήθεια

και εκείνη έγινε αντίλαλος.

Κανείς πια δεν ανησυχεί.

Η κοιλιά μου χώρεσε έναν πόλεμο.

Αφρούρητη- με λεηλάτησαν.

Μου κούρσεψαν ό,τι δεν θα γινόταν ποτέ δικό μου.

Η λήθη μάς σώζει από την τρέλα, λένε. 

Το σώμα όμως πάντα θυμάται. 

Σωτηρία Κρητικοπούλου & Χριστίνα Παπαντωνίου

                                    Salvador Dali, Anthropomorphic Chest of Drawers (1936)

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Δεν φοβάμαι το θάνατο
τη φθορά φοβάμαι
και βλέπω κάθε βράδυ
το ίδιο όνειρο-
Με λινό κουστούμι
και γραβάτα στο
λαιμό, χαλαρά δεμένη,

στις ράγες των τρένων
ανήσυχα βαδίζω.

-Η  φυγή είναι η πιο εθιστική επιλογή.-

Το πρώτο βράδυ τ' αριστερό μου πόδι 

με κυνηγάει
Το δεύτερο βράδυ η κοιλιά μου
σχηματίζει  το πρόσωπό σου
διαλυμένο
το λαίμαργο σου στόμα
ανοιγοκλείνει απειλητικά.
Το τρίτο βράδυ
πεθαίνεις  μαζί μου.

Ανασταίνομαι τρεις φορές.
Τ' αριστερό μου πόδι αναπηδά πέρα
κρατά το ίσο
και ανασταίνομαι
ξανά και ξανά.
Απ' τα μεγάφωνα

ακούω τη φωνή μου
στο σταθμό των τρένων
κρεμιέμαι απ' τη σφυρίχτρα του σταθμάρχη
και ταλαντεύομαι.

Σωτηρία Κρητικοπούλου

Λευκή νύχτα

Στις ποιήτριες Α.Α. και Μ.Π.

Ντυμένη στα λευκά

τα χέρια μου βουτάω

στη μελάνη 
και βάφω τα μαλλιά

το πρόσωπο

τα στήθη μου

να μείνω πάντα νέα.

Σωτηρία Κρητικοπούλου

Τέλος εποχής

Τα χριστουγεννιάτικα δέντρα

γέρνουν, γερνούν γυμνά

κάτω από φωτεινές επιγραφές

γυμνοί πηγαινοέρχονται

οι άνθρωποι στο δρόμο

τυλίγονται με χαρτιά

χρωματιστά περιτυλίγματος

και κορδέλες δώρων-

σε χαρτόκουτες χώνουν

τον Άη Βασίλη να χωρέσει,

να μην περισσεύει το κεφάλι 

και τον επιστρέφουν στο υπόγειο.

Σωτηρία Κρητικοπούλου

Προτελευταία συνάντηση

Θα φυλλομετρώ μια εφημερίδα

ή  θα στρίβω ένα τσιγάρο στο μετρό.

Θα καθίσεις δίπλα μου κι εγώ

δε  θα σ' αναγνωρίσω.

Οι ρυτίδες στο μέτωπο θα βάθυναν

ή θα σπάει η βραχνή φωνή σου.

Θα σκύψω το κεφάλι και θα μετρώ

τα χρώματα των παπουτσιών

μέχρι να κατεβώ στην επόμενη στάση-

και πριν να προλάβω να υποψιαστώ

οι πόρτες πίσω μου θα κλείσουν.

Θα μείνω εκεί αλύγιστη, αμίλητη

με βλέμμα καρφωμένο στα κορδόνια

των ξεθωριασμένων παπουτσιών μου.

Μ’ αυτά/θα σε δέσω/πάνω μου/

και θα σε περπατήσω παντού.