Δημήτρης Μαύρος

Γιατί γράφω με στίχους άλλων

Χορός κυκλωπικός η ανάσα του ασφόδελου.

Μ. Αθανασίου

Χορός:               Γυναῖκα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτρωτον, ἥ μάλα πολλά

πλάγχθη. ἐπεί Τροίης ἱερόν πτολίεθρον ἔπερσε·

ζητώ την αυτοβιογραφία σου, καταλαβαίνεις;

Χάρισέ μου αυτό το χορό.

κυκλωπικός:      Ειδάλλως και τώρα αν θέλω

                          καρφώνω το μάτι μου να μου ξεφύγω

                          Κανείς προς κανέναν

η:                       ή

ανάσα:               μπάσταρδη άνασσα, στίχους θα συλ-

                                                                                     λέγω

                          χιλιάδων ετών για χάρη σου

                                                       για πάντα;

του[mor]:          καρκίνωμα είσαι

                          κι εντείνεις την αγάπη ανάγκη

ασφόδελου:        mors mor|tis mertis mer μροτός μόρσιμον ἦμαρ

                          Βλέπεις όπως και να ‘χει μια ρίζα θανάτου

                          ανθοί του τ’ ασφοδέλια

                          και στέλεχος

                          Εσύ.

Χριστίνα Παπαντωνίου

Γράφω γιατί Γεννήθηκα γριά και θα πεθάνω νέα Με τα πινελα εχθρούς Τους αριθμούς για λογαριασμούς Κι οι λέξεις πια, Τόσο απαιτητικές κι ανωριμες Στριμωχνονται Να μπουν Μάτια Αυτιά Δάχτυλα Crown chakra Γράφω για να μη βγουν από τη μύτη σαν εμετος Γράφω γιατί βαριέμαι να εξηγώ

Αντώνης Γκρίτσης

Γράφω γιατί

Γράφω
για να γραφτεί
ένα και μόνο ποίημα

Κατερίνα Καπουλέα

Γράφω   γιατί

μάνα.

Γράφω   γιατί

σφαγή.

Απρόθυμη.

Απροκάλυπτη.

Απροετοίμαστη.

Που τ΄ αστέρια

δεν χαμογελάν τα βράδια.

Που η γάτα μου

τρέμει την αγκαλιά.

Που η γάτα μου

τρέμει στην αγκαλιά.

Που η θάλασσα

σιωπή

και το σκοτάδι

αλήθεια.

Να κυλούν τα μάτια∙

αυγά δίκροκα,

πάνω σε τηγάνια

που καίνε.

Καθώς ο μενεξές,

σηκώνεται

απ’ τη γλάστρα

και μου φιλάει

το μέτωπο.

Σωτηρία Κρητικοπούλου

Γράφω γιατί...

Τυλίγομαι με τα ρούχα σας

ξεφτίδια από δέρμα

κι άσπρες τρίχες-

Φοράω τη γκρίζα μάσκα,

τα παπούτσια σας

από ίδιο υλικό
ίδιο νούμερο

ίδιο χρώμα-

σε παραλλαγές.
Τ' ανορθόγραφα της ζωής
καθαρογράφω.

Χρήστος Μαρτίνης

Γράφω 55574644

γράφωγιατίγράφ γράφω προσπαθώ να γράψω γιατί γράφω

πίσω κάνε πίσω

άσε με

γράφω γιατί τώρα γλάστρα

γράφωγιατιγράφω έγραφαθα

θα γράψω θα γράψω

γράφω γιατί εικόνες

γραφω γιατί διαβάζω

γράφω είπα γιατί δε πιστεύω ότι γράφω

πίσω είπα περίμενε

γράφω γιατί χρώμα

γράφω γιατί ξεβάφει το ταβάνι

γράφω γιατί ήλιος

γράφω γιατί γράφω

γράφω γιατί η εφαπτόμενη γωνία της υποτείνουσας αναιρεί το σύνορο του μηδενός και εν συνεχεία εμπεριέχεται στην αστυνόμευση του τοπίου

γράφω ρε

πίσω κάνε πίσω άσε με άσε το γιακά γράφω

δε γράφω όχι γράφω

τα περιθώρια στενεύουνε κι οι περισσότεροι εκλιπαρούν για συγνώμη και καιν τα γραπτά τους

γράφω γιατί τα γραπτά μου καίγονται

γράφω κι απέναντι η ηχώ απαντάει γράφω και πάλι η ηχώ γράφω

γράφω γιατί δεν υπάρχει αλήθεια και πίστη στη μία πλευρά της σελήνης και όσοι πιστεύον πως φτάνει το πράγμα στο τέλμα ας πουν εςοές

γράφω γιατί τρέχω και βρίσκω στο τέρμα του δρόμου το λάδι την πάλη και όση μανία στριμώχνει το χώρο να βγάλει ουσία και πάρε το κράτος στο λάθος στην νύστα στα πάντα στο χώμα στη ρόδα στη πύλη διασχίζω κρυφές παραστάσεις με δυο συλλαβές

γράφω

Φραντζέσκα Άβερμπαχ

Γράφω αγάπη μου

για όλες εκείνες τις μέρες

που τρώγαμε τα χέρια μας με ήλιο

και κραυγές

για εκείνο το χειμώνα

που σταμάτησα να γράφω με λέξεις

έπιανες τα δάχτυλα μου

κι αυτό αρκούσε

για να γνωρίσεις ένα καινούργιο κόσμο.

Γράφω γιατί ουρλιάζω.

Φεύγω.

Αμφισβητώ.

Ανελέητο το στήθος μου τα πρωινά,

κραυγάζει,

μικραίνει η ρόγα της αφέλειας.

Εαν ήταν αλλιώς,

οι λέξεις θα πετούσαν,

δε θα μίλαγα για το άδικο,

άδικο

άδικο

πάντα ένα άδικο

ν' αρρωσταίνει τις μέρες μας

Τίποτα δε κατάφερα.

Μόνο με τη ποίηση

που κι αυτή

μισή είναι τώρα πια.

Σβήνω τα γράμματα,

πονάει η στίξη..

Ηλέκτρα Λαζάρ

[γράφω] ;
αλλά νέμω
γλύφω τα δάχτυλα     που   χρόνια 
μασουλάγανε η μανούλα      και ο πατερούλης 

αλλά ουρλιάζ[ω]
πρώτα ο κυνηγός    το   κεφάλι       θέλω να πω ο συμβολισμός 
η ετυμολογική μπούρδα της ζωής μου 
σκίζω πάνω τις καμπάνες 
τρώγομαι [;] για το ποιους θα χωρέσει   το χαρτί 
αλλά πουλάω 
τις λέξεις σε τιμή ευκαιρίας
τις λέξεις 
θέλω να πω
σε τιμή
ευκαιρίας
για το αρχαιότερο σωζόμενο ζώο της ψυχής μου

αλλά κατηγορώ 
και με αυτό σβήνω τις μπλε γραμμές 
που απ’το σχολείο με πνίγανε οι πουτάνες
το σκοτάδι λέω           θέλω 
να πω 
τη μάνα λέω

το λιμάνι απάνω μου 
το αίμα στα χέρια μου 
αλλά ξεπαστρεύω 
για το αίμα στα χέρια μου 
και όλες αυτές οι λεξούλες 
φθώγκοι και ίτα  το ντζ
(και όχι το τζ)              πώς να έχουμε περισσότερα φονιεdα  
κοίτα πώς θα έχουμε περισσότερα φωνήεντα
ισοσύλλαβα

για να τις πνίξουμε όλες 

αλλά όλα τα άγραφα 
άνισα 
κατά το πρώτο ξημέρωμα
ασχημάτιστα 
και δεν αγωνίζομαι 
με χτυπάνε οι μέρες 
μέρα δαγκώνουνε μένα οι σφήκες
σε κουτί κλείνομαι
κλείνομαι σαν κράμα
βυσσοδομώ

μα   γ ρ ά φ ω