Χρήστος Μαρτίνης

1.

Σβήστηκαν τα σημάδια μας στο χώμα

κι ό,τι απέμεινε

μια σαπισμένη φλούδα δέντρου

στο φυτρωμένο μονοπάτι

πόσοι θυμούνται τις καρδιές μας

τώρα που νύχτωσαν τα μάτια

κι ο ήλιος πια δεν περισσεύει

3.

βγήκα να ζητιανέψω λίγο συρματόπλεγμα

μα δεν περίσσευε καθόλου

για φυλακές δίναν μόνο βελόνες και κλωστές

κι ένα θολό παιδί κρατούσε τα κλειδιά

Δανάη Μαργαρώνη

Αίγινα

Στην ταράτσα απλώνει μπουγάδα η γιαγιά

τα ρούχα των ναυτικών της.

Τα βγάζει απ'τα μπαούλα 

τα τρίβει στην σκάφη 

και τ' αραδιάζει να λιαστούν 

λίγο πέρα απ' τη θάλασσα.

Ύστερα, ξεκουράζεται στο πεζούλι

και μ' ένα φλιτζάνι καφέ 

περιμένει

σαν έρθουν οι νεκροί της

πριν μπουν στο δωμάτιο

να φορέσουν τα καθαρά τους ρούχα.

Μη μου λερώσουν 

με τ' αλάτια τους.

Γρηγόρης Παγανίτσας

ΑΠ' ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

ο ύπνος μονότονο τοπίο

το ξύπνημα κάλεσμα οικείο

του περασμένου χρόνου

τίποτα δε μειώνεται

ενώ όλα μικραίνουν

μόνο το βάρος μένει

σταθερό στην καμπύλη των βλεφάρων

που μ' ανάπηρη κλίνουν αντοχή

στο ιππήλατο θέρος

μια ανάγκη όμως μου επιβάλλεται

να εκδικηθώ

ταξίδια που επιστρέφουν

κι ένα ένα ξεκρεμώ

απ' τον κόσμο τα φεγγάρια

Σωτηρία Κρητικοπούλου

                                                               

Παιδικό δωμάτιο

Γέμισε νερά

το παιδικό δωμάτιο-

πότισαν τα διαμελισμένα

πήλινα μου μέλη

κάτω απ’ το κρεβάτι.

Νοτισμένα σεντόνια

τυλίγουν τις ρωγμές στο σώμα.

Το φως στεγνώνει το σκοτάδι-

χαλάει τα μάτια.
Ακόμα φοβάμαι τις ημέρες
που θα έρθουν.

Αντώνης Γκρίτσης

Η ζωντανίνα / μνήμα του πέ λαγού

Όχι δεν είμαι γλάρος, είμαι ηθοποιός
Νίνα, Ο Γλάρος, Άντον Τσέχωφ

Απόψε την ειδα όνειρο 

- ποιά ακριβώς δεν έχει σημασία, 

δεν ήταν πάντως καμιά ξανθούλα.

Φανταστείτε μια ηθοποιό που ζει στα χαρακώματα της τέχνης, 

όχι καμία επιπόλαια ενζενί. 

Μια ηθοποιό που ξέρει να εφορμά, όχι να εξορμά, 

μια ηθοποιό αιγόκερω, όχι καρκίνο. 

Είδα όνειρο οτι διάβαζα μια συνέντευξή της, 

ξεκινούσε με τη δήλωση: 

καλό θέατρο είναι αυτό που καταφέρνει 

και ακυρώνει τη φόρμα.

Μαρουσώ Αθανασίου

Κάθε Αύγουστο

σφραγίζομαι σ’ ένα δωμάτιο μικρό

και πλέκω το χειμώνα

ύστερα

έτοιμη πια

περιμένω να πέσουν

τα φύλλα της βελανιδιάς

στο μαξιλάρι μου

τα κάνω μια πυκνή φωλιά

και ξαπλώνω μέσα της γυμνή

κοιμάμαι

για να ξυπνήσω πάλι την Άνοιξη

Ηλέκτρα Λαζάρ

ΟΣΟ ΣΕ ΜΕΤΡΑ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΣΥ ΜΕΤΡΑ ΤΟ ΜΑΣΤΟΡΑ 

*Παρά τα τραύματα 

Παρά τα θαύματα