Γρηγόρης Παγανίτσας

"Τριλογία: Το λιβάδι που δακρύζει"

Θόδωρου Αγγελόπουλου

ΔΑΚΡΥΖΕΙ

ποιό νήμα να βρω

να ενώσω τις ζωές που αποτυχαίνουν;

ποιό νήμα ανεξάντλητο;

ίσα για πείσμα ν΄αρνηθώ

πως ό,τι αρχίζει η θάλασσα

τα δάκρυα τ' ολοκληρώνουν

Γρηγόρης Παγανίτσας & Χρήστος Μαρτίνης

KATAKTA THN HTTA

αν με φοβίζει κάτι

είναι πως το σώμα μου

θα με πεθάνει

πάει καιρός που δεν το φρόντισα

πίνω καπνιζω

ακόμη και τώρα 

το σώμα μου

καραδοκεί

μέσα στους στίχους

σαν τον εχθρό στα χαρακώματα

ιδρώνω

πετώ στο πάτωμα το δέρμα

και φοβάμαι

αύριο πάλι θα ξυπνώ

σ' αυτό που δε χωράω

αυτό το σώμα

μια κατηφόρα σε τοίχο

με πάει άλλες φορές γελώντας

άλλες κλαίγοντας

άλλες γυμνός μπροστά σ’ενα καθρέφτη

χωρίς φρένα

μια κάθοδος

κι ύστερα κοιτώ τι σχήματα

το αίμα μου θα πάρει

ποια διαδρομή θα βρει

μακριά από μένα

μακριά

που θα γλιστρήσουν οι λέξεις

σε ποιές σελίδες

χωρίς να αλλοιώνεται

το μόνιμο μου θέμα

να υπάρχω απελπιστικά

κι όλα αυτά τα αγάλματα

σώματα

που τόλμησαν ν’αγγίξουν το φεγγάρι

και πέτρωσαν

δεν αντέχει το αίμα μας

τον θάνατο

δεν αντέχει το σώμα μας

την ακινησία

και η κίνηση μας φέρνει

κοντύτερα στο τέλος

και είναι φορές αλίμονο

τα νεαρά μάτια

που χαρίζουν τόση ομορφιά

σε αυτό το τέλος

στρώνουν ουρανό στο χώμα

κι επάνω του

ξαπλώνουν να ονειρευτούν

το σώμα να λιώνει

την ανάσα πνιχτή

καμπάνα στον αέρα.

Αυτό είναι άλλωστε

μια πρώτη κατάκτηση

ν' αυθαδιάζει κανείς στη σάρκα

ν’ αυθαδιάζει κανείς στην σάρκα

είναι και η πρώτη ήττα

το πρωτο άλμα στο κενό

χωρίς το σώμα για σκοινί

έτσι επανερχόμαστε στην κάθοδο

γελάω

στο θάνατο δεν μας ακολουθεί ποτέ

αυτό το σώμα

μας ξεγέλασε

Γρηγόρης Παγανίτσας

Πεισματικά

Η θάλασσα πεισματικά

αρνείται

στα νερά της να δεχτεί

τα άσκοπα φώτα

τα στολισμένα πρόσωπα.

Μαύρη μένει ακύμαντη

κάποιο τέλος περιμένει

μα κανείς δεν την ρωτά.

Γρηγόρης Παγανίτσας

Εναντιώνομαι στη φύση

στην Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Πρώτα προσκυνητής

ύστερα εσταυρωμένος.

Εναντιώνομαι στη φύση

κι εγώ με τη σειρά μου.

Χωρίς ακόμη να το ζητήσει

στερεώνω τον σταυρό

μόνος

ανεβαίνω

και λίγο λίγο στα χείλη

έρχεται με ξεδιψά

η μυστική σου λέξη

που απ' τα μάτια μου κυλά

κι όλα τα παρασύρει.

Γρηγόρης Παγανίτσας

ΑΠ' ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

ο ύπνος μονότονο τοπίο

το ξύπνημα κάλεσμα οικείο

του περασμένου χρόνου

τίποτα δε μειώνεται

ενώ όλα μικραίνουν

μόνο το βάρος μένει

σταθερό στην καμπύλη των βλεφάρων

που μ' ανάπηρη κλίνουν αντοχή

στο ιππήλατο θέρος

μια ανάγκη όμως μου επιβάλλεται

να εκδικηθώ

ταξίδια που επιστρέφουν

κι ένα ένα ξεκρεμώ

απ' τον κόσμο τα φεγγάρια