Φραντζέσκα Άβερμπαχ

-Τέτοια βαβούρα για λίγο φως-

H αταξία του πράγματος
μας έφερε ως εδώ.
Η λίμνη που έπλεναν το πρόσωπο τους
δεν είναι πλέον ίδια.
-Παράξενη δε ξέρω αν είμαι- 
η ανατροφή μου, έτσι όπως σχεδιάστηκε,
δεν είναι το καμάρι μου.
Αλλά είναι ο πόθος μου τέτοιος
που να κλείσω τα μάτια,
να κοιτάξω ανάποδα το κόσμο
και να πω τέλος σ' αυτή τη κόλαση σας,
δε το θέλησα.
Αυτές οι ιστορίες είναι από καιρό
καταδικασμένες.
Όμως τώρα, το ξέρω καλά:
η αδικία ποτέ δεν επεξηγήθηκε.
Υποδυόμαστε το μίσος.

(εκείνοι αρπάξανε δυο σφαίρες
 από κάτι που δε τολμάνε να χαιδέψουν)
 
Μια μέρα δε θα πονάμε τόσο,
είπες καθώς επέστεφες.
Κι όταν αρχίζει το μπλέξιμο με τον έρωτα,
αποχωρώ.

Δανάη Μαργαρώνη

Με τόσο μπαμπάκι που αναπνέετε

θα χιονίσει σίγουρα μέσα σας

Γεννιέται μες τις πλαστικές σακούλες

και  πέφτει θυμωμένο

κράκ

κάνει το κεφάλι του

στο τσιμέντο

ουρλιάζει

και χτυπά τη γη

με όλα του τα άκρα

ακόμα και με τη μύτη

ν' ακούσει 

η σκασμένη η μάνα

να ξε-αγιοποιηθεί

και να τσακιστεί να

φέρει

το μεγάλο το αμάξι

το θεόρατο.

Θα κλαίω είπε

μέχρι

Κ Ρ Α Κ

να σπάσεις.

Σωτηρία Κρητικοπούλου

Τέλος εποχής

Τα χριστουγεννιάτικα δέντρα

γέρνουν, γερνούν γυμνά

κάτω από φωτεινές επιγραφές

γυμνοί πηγαινοέρχονται

οι άνθρωποι στο δρόμο

τυλίγονται με χαρτιά

χρωματιστά περιτυλίγματος

και κορδέλες δώρων-

σε χαρτόκουτες χώνουν

τον Άη Βασίλη να χωρέσει,

να μην περισσεύει το κεφάλι 

και τον επιστρέφουν στο υπόγειο.

Γρηγόρης Παγανίτσας

Πεισματικά

Η θάλασσα πεισματικά

αρνείται

στα νερά της να δεχτεί

τα άσκοπα φώτα

τα στολισμένα πρόσωπα.

Μαύρη μένει ακύμαντη

κάποιο τέλος περιμένει

μα κανείς δεν την ρωτά.

Αντώνης Γκρίτσης

Σόλωνος

Το βραδυ ίσως βγω σε ένα γιορτινό, έρημο κρύο
ρούχα ριγμένα κάτω, παντού
ξεπλυμένα, επίσημα στολίδια εις παράταξιν, ράκη
ένα φασκιωμένο μωράκι

τα φώτα στολίζουν τα σταυροδρόμια
οι σταγόνες ανάβουν πάνω στα ρούχα
κι όσο τα αυτοκίνητα προσπερνούν
όσο περαστικοί γνωστοί και άγνωστοι προσπερνούν
οι σταγόνες σβήνουν ποτίζοντας τα ρούχα
χωρίς να αγγίζουν χωρίς να τελειώνουν
χωρίς να σκοτώνονται χωρίς να σκοτώνουν
χωρίς να διακρίνουν ή να διακρίνονται
οι σταγόνες σβήνουν ποτίζοντας τα ρούχα που βρήκα

από μέσα
έτσι νιώθεται κάτω από τα ρούχα
παράξενο και υγρό το δώρο της ζωής, φονική δροσιά
καθώς στην άλλη άκρη του δρόμου
το σκοτάδι διαυρωτικό αυτοκίνητα και γνωστούς άγνωστους
μέσα στο γιορτινό κι έρημο κλίμα, το κρύο, καταπίνει.

Έρχονται, πλησιάζουν, απομακρύνονται.
Ξαναφεύγουν πάλι.
Στον κόσμο απόψε άνοιγει πάλι ετούτη η άστεγη πληγή
ένα τούνελ, μια πύλη, η φάτνη
της πραγματικότητας και του ανεξερεύνητου
της ιστορικότητος και της μυθοπλασίας
της αίσθησης και της ευαισθησίας
της ύλης ονείρου που ξεγλίστρησε της σαρκός
σαν γενέθλιος προβολή
όπου άλλος γεννά και άλλος τίκτει

Αειπάρθενος οργανισμός ο χρόνος,
όσο καλά κρατεί η νύχτα άγια αντικλείδια και κλειδιά
κι όσο ένα κοριτσάκι στη γωνία σπίρτα αναβοσβήνει
όλες οι πόρτες κατα μήκος του δρόμου
ανοίγονται σε μια ατέλειωτη στοά
όπου αναρίθμητες ληστρικές δυνατότητες και έντομα αδέλφια αστέρια
πεταρίζουν, ξεγλιστρούν και ύστερα πάλι χάνονται μέσα στο όνειρο πάλι.

Ας ανοίξει από αυτές τις πόρτες καμιά
να ξεπεταχτούν από μέσα οι ορδές νωπής χαράς
πάνω απ' το θάνατο που έχει καταπλακώσει
ώστε να αρχίσουμε να τρομάζουμε πιά τους καλικαντζάρους,
τα χριστούγεννα ας ξεχυθούν ελευθερωμένα από μέσα έξω στον κόσμο
παιδιά σε δρόμους φωτεινούς, ζεστό, διερχόμενο, νέο αίμα
μια θεία αναμετάξυ μας επικοινωνία να επιτευχθεί
- δεν εννοώ τη γενοκτονία του Ηρώδη.

Αντιλαβού της άστεγης τούτης μετάληψης,
όσο βάλλει κατά ριπάς ο χρόνος
κι ο τόπος όλος χώμα, δεν υπάρχει πια έτσι αλλά επιτέλους αλλιώς.

Λες να' ναι ουτοπία αυτή τη χώρα
όπου ξοδεύει ο κόσμος ξανά και ξανά τόσο καυτό αίμα;

Μαρουσώ Αθανασίου

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ένα περίστροφο
κρυμμένο
μέσα στην άχνη

τα Χριστούγεννα

Ηλέκτρα Λαζάρ

Ι 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ 


Κι υπάρχει κτίσμα κενό

ανάμεσα στα άλλα

το πιο απλό το πιο σαθρό

το πιο αστόλιστο συντρίμμι

με διώκει

ΙΙ 

ΤΑ ΓΛΥΚΑ ΤΩΝ ΓΙΟΡΤΩΝ ΔΕΝ ΤΑ ΤΡΩΕΙ 

Όλο το χρόνο μαζεύονται τόσα

ξεχειλίζει το σκρίνιο  λιπαίνουν

τα ράφια και τα γλυκά παίρνουν

να ταγκίζουν από του Αγίου Αντωνίου

μέχρι των Χριστουγέννων τις γιορτές όπου

τα αφήνει ήσυχη στο μνήμα πια

να τα χαρεί η μάνα της  που

της αρέσαν τα γλυκά