Σειρά μου να παίξω | Μαρουσώ Αθανασίου

Ted Hughes - Το Ουρλιαχτό των Λύκων

Δεν έχει τόπο.

 

Τι ξεθάβουν και τραβάνε με τα μακριά λουριά του ήχου τους

 

Που σκορπίζονται στον σιωπηρό άνεμο;

 

Έπειτα το κλάμα ενός μωρού, στο δάσος των λιμοκτόνων σιωπών,

Φέρνει τους λύκους τρέχοντας.

Το κούρδισμα ενός βιολιού, στο δάσος το ευαίσθητο σαν το αυτί της γλαύκας,

Φέρνει τους λύκους τρέχοντας – φέρνει τις ατσάλινες παγίδες που κλαγγάζουν και σαλιάζουν,

Το ατσάλι ντύθηκε τη γούνα για να μην σπάσει στο κρύο,

Τα μάτια ποτέ δεν έμαθαν πώς κατέληξαν

Να πρέπει να ζουν έτσι

 

Να πρέπει να ζουν

 

Η αθωότητα έρπει στα μέταλλα.

 

Ο άνεμος σαρώνει κι ο λύκος ριγά σκυφτός.

Ουρλιάζει από αγωνία ή χαρά, ποιος ξέρει.

 

Η γη είναι κάτω απ’ τη γλώσσα του,

Το νεκρό βάρος της σκοτεινιάς προσπαθεί να δει μέσα απ’ τα μάτια του.

Ο λύκος ζει για τη γη.

Αλλά ο λύκος είναι μικρός, καταλαβαίνει λίγα.

 

Πηγαίνει δώθε κείθε, κυνηγάει την ουρά του και κλαψουρίζει φριχτά.

 

Πρέπει να ταΐσει τη γούνα του.

 

Η νύχτα χιονίζει αστέρια και η γη τριζοβολά.

(Μτφ. Μαρουσώ Αθανασίου)

Σειρά μου να παίξω | Σωτηρία Κρητικοπούλου

Το φθινόπωρο*─Antonio Rossi

Το φθινόπωρο

η γη φοράει

φύλλα κίτρινα.

Ο άνεμος

θερίζει τους ψιθύρους

των  τρεμάμενων πουλιών

και παίζει

με τα ξερόκλαδα-

δάχτυλα που δείχνουνε τον ουρανό.

Πάνω στη θάλασσα-

του φεγγαριού τόσα θραύσματα

είδα να χορεύουν.

*Μετάφραση του ποιήματος "La terra si veste" του Antonio Rossi από τα ιταλικά.

Σειρά μου να παίξω | Δημήτρης Μαύρος

Κεφάλι Γυναίκας

(1960. Λάδι σε καμβά·65.1 x 54 εκ.)

καὶ ἐγένετο ἑσπέρα

καὶ ἐγένετο πρωΐ,

ἡμέρα μία

     τα χείλη σου                           καμπύλος χωροχρόνος

               στρεβλώνουν την τροχιά                 να διαβώ τον ορίζοντα;

            γενηθήτω φῶς          αλωθήτω φῶς

           άνευ όρων παρά  -  δοση άνευ ορίων

                       χαμόγελο    και δόντια

                             μορφή  και μορφασμός

      σμίγουν να κοπάσουνσμίγουν και τελειώνουν

καὶ ἐγένετο ἑσπέρα

καὶ ἐγένετο πρωΐ

ἡμέρα ἐσχάτη

∞

έχουν τα λόγια μας παιδιά πολλούς ανθρώπους

κι είναι τα λόγια μου άνθρωποι πολλών παιδιών,

κυβιστικά πορτρέτα, κλάσματα καθρέφτη και

πολύφυλες αντανακλάσεις ηλιαχτίδας

σπασμένο φως       διαθλώμαι στη σιγή

Σειρά μου να παίξω | Δημήτρης Μαύρος

Universes

One

As if a statue

In the sandy arena of time,

I stood and stood and listened

The sun-drenched wind pulsate

On my skin, some light years away.

Whispers in the spiral of my ears,

Recurrent echo:          

“Son of marble,

can you sing and be immersed

                        into the syntax of her eyes,

the silent warble

that is love uni-versed?

            Or do you need to analyze?”

There are moments I witness

in the mirror a transient

supernova. 

A few months and many manuscripts later

I may collapse under my own weight.

Or perhaps I’ll find a self

Giving birth to another dancing star

Or a stillborn one;

It’s all a gamble, I know.

Page after page for the dying of the light.

 I entered

 My own event horizon

 electing marble over-

 and gasped in brief, electric agony:

‘ὤλετο,

 ὤλετο μοι νόστος’ ”

But I will not go gentle into that good fight.

Two

A leaf, the dripping on its midrib,

lightwaves in its veins

and deaths sowed into each plausible future.

Galaxy’s a spaceflower forming

fluorescent Edens, data

engraved in its genetic code.

Then spoke in wonder

DA

Data: what are we given?

Consider this receding image

something other than the sum

of it particles [Koffka, 1935];

Need not be more, Aristotle…

There’s but the struggle

for universatility.

Perche  …  giammai  ….

…  can only hope  … can only cope if not.

We’re too deep to flee this interstellar exile.

  

Three

to doG,

Well aren’t you a kick in time’s spine,

you little dog, you…

Shall I compare thee –

Fuck it. ‘Tis all too late for poetics;

who’s to reflect in such a goddamned stillness?

Go-go, you said, find him, find him, he’s

round the corner, sitting on a rock or

round his neck a rope. HA! Remember,

could you, that day of distorted mirrors.

What I interpret as two men waiting

in fact is, probably is, is it?

Cannot be me, do I just yield?

I’ve searched and searched and found none,

not Vladimir nor Estragon.

                                                            ,Godot

  

Four

There was a man at double speed,

who used velocity to veil a need;

when the need began to grow,

‘twas like a past without a glow;

when the past began to entangle,

‘twas like he couldn’t get an angle;

when the angle did at last appear

‘twas like a whirr inside his ear;

when the whirr began to seize,

‘twas like a wood of seizing trees;

when the trees began to roar,

‘twas like a crow in his core;

when my core began to crack,

‘twas like my name on a plaque.

when the plaque began to faint,

‘twas like some poet and a saint;

when those two began to read

‘twas breath and breath and birth indeed.

Five

Some slow shift on stone-

A sheen defrosting the snow,

nourishing absence

I’m a german pond,

where toads tongue the passing flies;

a sign warning: TOD!

Oleanders and

eucalypts bloom all over-

Hiroshima burns.

Universes, Ezra Hawking

Σειρά μου να παίξω | Μαρουσώ Αθανασίου

ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΑΠΟ ΣΚΟΤΑΔΙ;

Πάνε χρόνια που μεγάλωσα, ούτε θυμάμαι πόσα. Τώρα μπορώ με δυσκολία να περπατάω στο δρόμο και με ευκολία να φτύνω φλέματα δίπλα μου χωρίς να με νοιάζει ποιος βλέπει και ποιος όχι. Το ίδιο και με τις μύξες. Με τους εμετούς δεν είναι το ίδιο, γιατί δεν κάνω πια εμετούς. Ό,τι ήταν να βγάλω το έβγαλα, τώρα μόνο βάζω. Βάζω γάντια για το κρύο από το φθινόπωρο και μπότες πριν αρχίσουν οι βροχές. Η πρόληψη είναι η μεγίστη των αρετών. Τώρα δεν υπάρχει ανάγκη να αρρωσταίνω. Δεν έχω από κάποιον να κρυφτώ, ούτε λόγους για να μη σηκώνομαι από το κρεβάτι. Γι’ αυτό ξυπνάω πριν βγει ο ήλιος, ντύνομαι ζεστά, χειμώνα καλοκαίρι, και περιφέρομαι στους δρόμους. Ο δρόμος είναι προέκταση του σπιτιού μου, η αυλή μου σα να λέμε. Τα παγκάκια είναι προέκταση του σαλονιού μου, μαζί με τα πεζούλια, αλλά από κει δυσκολεύομαι να σηκωθώ και δεν τα προτιμάω. Κι εσύ που περνάς από δίπλα μου, τι νομίζεις πως είσαι; Φιλοξενούμενος είσαι. Γι’ αυτό καμιά φορά, όταν έχω τίποτα στις τσέπες μου, απλώνω το χέρι μου και σου προσφέρω. Χαρτιά περιτυλίγματος, κορδέλες, πέτρες που μάζεψα και φύλλα, κι αν είσαι τυχερός, φτερά από βιαστικά πουλιά. Αυτό σπανίζει κι έχει τη σημασία του. Είναι χαρά μεγάλη να φεύγουν οι φιλοξενούμενοί σου πετώντας.

Μαρουσώ Αθανασίου

Λαίδη Λάζαρος

Σύλβια Πλαθ

Το ξανάκανα.

Μια φορά στα δέκα χρόνια

Τα καταφέρνω –

Ένα είδος κινούμενου θαύματος, το δέρμα μου

Λαμπερό σα φωτιστικό των Ναζί,

Το δεξί μου πόδι

Βαρίδι,

Το πρόσωπό μου άχρωμο, λεπτό

Εβραϊκό λινάρι.

Βγάλε την πετσέτα

Εχθρέ μου.

Τρομοκρατώ λες; --

Η μύτη, τα βαθουλωμένα μάτια, τα δόντια όλα;

Η ξινισμένη ανάσα

Θα κρατήσει μόνο μια μέρα.

Σύντομα, σύντομα η σάρκα

Που έφαγε η τάφρος

Θα επιστρέψει σε μένα

Κι εγώ η γυναίκα με το χαμόγελο.

Είμαι μόλις τριάντα.

Και σα γάτα έχω εφτά ζωές για να πεθάνω.

Αυτή είναι η Τρίτη.

Πόσο ανόητο

Να εξοντώνεις κάθε δεκαετία.

Πόσα εκατομμύρια νήματα.

Τα πλήθη τρώγοντας φιστίκια

Σπρώχνονται να τους δουν

Να με ξετυλίγουν προσεχτικά—

Το τέλειο στριπτίζ.

Κυρίες και κύριοι

Ιδού τα χέρια μου

Τα γόνατά μου.

Μπορεί να είμαι πετσί και κόκαλο,

Ωστόσο, είμαι η ίδια κι απαράλλακτη γυναίκα.

Την πρώτη φορά που έγινε ήμουν δέκα.

Ήταν ατύχημα.

Τη δεύτερη φορά είχα σκοπό

Ν’ αντέξω και να μη γυρίσω πίσω.

Χτυπιόμουνα κλεισμένη

Σαν όστρακο.

Έπρεπε να φωνάξουν και να φωνάξουν

Και να βγάλουν τα σκουλήκια από πάνω μου ένα ένα σα γλοιώδη μαργαριτάρια.

Ο θάνατος

Είναι τέχνη, όπως όλα.

Κι εγώ το κάνω εξαιρετικά καλά.

Το κάνω να φαίνεται κολασμένο.

Το κάνω να φαίνεται αληθινό.

Θα μπορούσες να πεις πως έχω ταλέντο.

Είναι τόσο εύκολο που μπορείς να το κάνεις σ’ ένα κελί.

Είναι τόσο εύκολο που μπορείς να το κάνεις και να παραμένεις εδώ.

Είναι η θεατρινίστικη

Απροκάλυπτη επιστροφή

Στο ίδιο μέρος, στο ίδιο πρόσωπο, στην ίδια κτηνώδη

Κραυγή διασκέδασης:

«Θαύμα!»

Που μ’ αφήνει άφωνη.

Θα πληρώσετε.

Για να δείτε τα σημάδια μου, θα πληρώσετε

Για να ακούσετε την καρδιά μου—

Χτυπάει στ’ αλήθεια.

Και θα πληρώσετε, θα πληρώσετε ακριβά

Για μια λέξη ή ένα άγγιγμα

Ή μια σταγόνα αίμα

Ή για ένα κομμάτι απ’ τα ρούχα μου ή για λίγες τρίχες απ’ τα μαλλιά μου

Έτσι, λοιπόν, Herr Γιατρέ.

Έτσι, Herr Εχθρέ.

Είμαι δικό σου δημιούργημα,

Είμαι η πολύτιμή σου,

Το μωρό από ατόφιο χρυσάφι

Που λιώνει σε μια κραυγή.

Γυρίζω και καίγομαι.

Μην νομίζεις ότι υποτιμώ το μεγάλο σου ενδιαφέρον.

Στάχτη, στάχτη –

Σκαλίζεις κι ανακατεύεις.

Σάρκες, κόκαλα, δεν υπάρχει τίποτα—

Λίγο σαπούνι,

Μια βέρα,

Ένα χρυσό σφράγισμα.

Herr Θεέ, Herr Εωσφόρε

Πρόσεξε

Πρόσεξε

Μέσα απ’ τη στάχτη

Ανατέλλω με τα κόκκινα μαλλιά μου

Και καταπίνω τους άντρες σαν αέρα.

Μετάφραση: Μαρουσώ Αθανασίου 

Σωτηρία Κρητικοπούλου

 

Στο Παρίσι για να σε ξεχάσω ήρθα─Maria Luisa Spaziani

Στο Παρίσι για να σε ξεχάσω ήρθα
εσύ όμως κάθε μου έκταση κατακλύζεις επίμονα.

Στο γείσο της Παναγίας των Παρισίων είσαι η απαίσια χίμαιρα,
ο άγγελος είσαι που αήττητος χαμογελάει.

Ας κάνουμε μια συμφωνία όπως ο χωρικός και ο διάβολος:
Άφησέ με την ημέρα να ρεμβάζω, να διαβάζω,
το χρόνο να ξοδεύω, να ξεδίνω, να σε ξορκίζω.
Οι νύχτες και τα όνειρα –σύμφωνοι– δικά σου.

Δημήτρης Μαύρος

Γιατί γράφω με στίχους άλλων

Χορός κυκλωπικός η ανάσα του ασφόδελου.

Μ. Αθανασίου

Χορός:               Γυναῖκα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτρωτον, ἥ μάλα πολλά

πλάγχθη. ἐπεί Τροίης ἱερόν πτολίεθρον ἔπερσε·

ζητώ την αυτοβιογραφία σου, καταλαβαίνεις;

Χάρισέ μου αυτό το χορό.

κυκλωπικός:      Ειδάλλως και τώρα αν θέλω

                          καρφώνω το μάτι μου να μου ξεφύγω

                          Κανείς προς κανέναν

η:                       ή

ανάσα:               μπάσταρδη άνασσα, στίχους θα συλ-

                                                                                     λέγω

                          χιλιάδων ετών για χάρη σου

                                                       για πάντα;

του[mor]:          καρκίνωμα είσαι

                          κι εντείνεις την αγάπη ανάγκη

ασφόδελου:        mors mor|tis mertis mer μροτός μόρσιμον ἦμαρ

                          Βλέπεις όπως και να ‘χει μια ρίζα θανάτου

                          ανθοί του τ’ ασφοδέλια

                          και στέλεχος

                          Εσύ.

Οραματιζόμουν τον ερχομό σου

Στον Άγγελο Μ.

Οραματιζόμουν τον ερχομό σου

Ξάγρυπνα.

Απ’ το κενό

Σε θέλησα

Σε πλάσμωσα

Σε κάλεσα

Και ήρθες.

Μια ανάσα

Αγγίζει το λαιμό

Και καταργεί τ’ ανεμολόγιο

Παλάμη στην παλάμη η φωλιά

Τρέχεις πέφτεις σηκώνεσαι

Ο κήπος μεγαλώνει·

Ανέπαφο το παραμύθι.

Ωραία η ζωή δίχως όνομα

Σε βαφτίζω αιώνια αγάπη

Όσο φυλάει το κλάμα σου μέσα στην κοιλιά.

Και την αυγή

μόλις τρέξεις να κρυφτείς στον ήλιο

θα σε λούσει με το πρώτο γάλα,

όλος μάτια.

Ολοστρόγγυλα τα χρόνια

Τραβήχτηκαν από το βλέμμα μου

Για να χωθείς στη μυρωδιά του δέρματος

Άνθρωπος χωρίς γωνίες.

Σειρά μου να παίξω | Γρηγόρης Παγανίτσας

Καφενείο Μαυροκέφαλου, Γιάννη Τσαρούχη, 1971

ΘΑ -

πέρα απ' τα δάχτυλα

δεν έμαθα ακόμη να μετρώ

γνωρίζω όμως να αφαιρώ

ό,τι γεμίζει τις χούφτες

άλλωστε μόνο οι αριθμοί

γύρω απ' τον κύκλο του μηδενός

μου ασκούν κάποια γοητεία

γι' αυτό δεν απορώ

πόσα αστέρια μας σκεπάζουν

ούτε εντυπωσιάζομαι

μονάχα καμιά φορά ρωτώ

τους άγνωστους στη στάση

σε πόσα θα

σε πόσα θα έρχεται ο θάνατος;

Γρηγόρης Παγανίτσας

"Τριλογία: Το λιβάδι που δακρύζει"

Θόδωρου Αγγελόπουλου

ΔΑΚΡΥΖΕΙ

ποιό νήμα να βρω

να ενώσω τις ζωές που αποτυχαίνουν;

ποιό νήμα ανεξάντλητο;

ίσα για πείσμα ν΄αρνηθώ

πως ό,τι αρχίζει η θάλασσα

τα δάκρυα τ' ολοκληρώνουν

Σειρά μου να παίξω | Μαρουσώ Αθανασίου

ΛΕΣΒΟΣ

εδώ σκέφτηκα

σ’ ετούτη τη θάλασσα

που βάφτισε τον άνθρωπο κτήνος

πως έτσι μού ΄λαχε

σαν νεκρό χελιδόνι στον δρόμο

τέτοια τύχη δεν την κλωτσάς

Δημήτρης Μαύρος

3.1417

I

To touch my person to some one else’s

Is about as mush as I can stand

W.W.

Πώς προφέρεται μια νύχτα στην βροχή

Πώς να προφέρω

Πώς την βροχή

Αν όχι βρυχώμενος φως;

(άλλωστε

        what is less or more than a touch)

Δεν είναι λίγο-πολύ μια ανάσταση

στη δροσιά

της αυγής

η συντριμμένη σάρκα μας;

Αγχίθεοι.

ΙΙ

Πώς προσφέρεται ένα κβάντο παρηγοριάς

Πώς να προσφέρω

Πώς την παρηγοριά

Αν όχι με μία ηχώ του φωτός;

(εξάλλου

        υστερεί ή περισσεύει ο έρωτας)

Είμαστε λίγο-πολύ μια απόσταση

στην έρημο

της μνήμης

Δυο βραχνές φωνές στην άμμο.

Αλλόγλωσσες.

Σωτηρία Κρητικοπούλου

Twice born|directed by Sergio Castellitto

  
Το σώμα θυμάται

Η πόλη έφεγγε κόκκινη από άκρη σε άκρη

το αίμα έρρεε καθαρό στο λασπωμένο χώμα-

Ζωντανοί- παλιοί μας φίλοι θάφτηκαν

να μην ακουστεί η αλήθεια

και εκείνη έγινε αντίλαλος.

Κανείς πια δεν ανησυχεί.

Η κοιλιά μου χώρεσε έναν πόλεμο.

Αφρούρητη- με λεηλάτησαν.

Μου κούρσεψαν ό,τι δεν θα γινόταν ποτέ δικό μου.

Η λήθη μάς σώζει από την τρέλα, λένε. 

Το σώμα όμως πάντα θυμάται. 

Μαρουσώ Αθανασίου

Της Ηχούς

ανακατεύω τη στάχτη

βρίσκω το κάρβουνο

το βαφτίζω διαμάντι

και τρέχω

Σειρά μου να παίξω Ι Χριστίνα Παπαντωνίου

Υγρό 

* * * 

Βυθίζομαι.

Αργά στην τάφρο των Μαριανών.

Φώτα περνάνε.

Κοιτώ ψηλά.

Είσαι θεός, κρατάς έναν προβολέα για φακό

με κοιτάς να πέφτω αργά, αργά.

Μες στο σκοτάδι βλέπω τη δέσμη, αργά,αργά.

Καίγομαι.

Είμαι στην κατσαρόλα και βράζω.

μπερδεύτηκα από το φως του απορροφητήρα

Το χέρι σου

με την πιρούνα για σπάγγετι

Διπλωμένη με τραβά

Είμαι στο πιάτο σου

Ο λαιμός ανάμεσα στα πόδια της πιρούνας

κρατάς το μαχαίρι ανάμεσα στα δικά μου , βρήκες μια βολική σχισμή να ξεκινήσεις να με κόβεις αργά, αργά

Ευθεία

στον παλμό μου τραβάς  προς το δεξί ώμο

Ο θώρακας φεγγίζει ορθάνοιχτος

Σκύβεις να δεις τι έχω μέσα.

Μόνο φως και μαρμελάδα.

Τα απομεινάρια μου τα πέταξες στον κήπο

Όταν τα σκέπασε για τα καλά κι η σκόνη, φύτρωσε χορτάρι που στάζει γαλακτόχρωμο υγρό όταν περνάνε τα μυρμήγκια

λένε ευχαριστώ.

Είμαι ευτυχισμένη αργά,αργά.

Σειρά μου να παίξω | Σωτηρία Κρητικοπούλου

Νύχτα θέρους

Αδειάζω ένα σπασμένο φεγγάρι

στο κρεβάτι μου.

Μετράω τις τραγικές διαστάσεις του.

Ζυγίζει ένα μήλο δαγκωμένο,

έναν εσταυρωμένο κι

ένα βαλσαμωμένο πουλί

στο προσκεφάλι,

διάττοντες αστέρες που ιονίζουν

τα σεντόνια

το χάος που ανασαίνει πιο καλά ανάσκελα.

Το κουβαλάω στην πλάτη όλη μέρα.

Να γιατί γέρνω κάθε καλοκαίρι.